Pomagam parom odbudować bliskość, komunikację i zaufanie
Terapia par może być przestrzenią, w której zatrzymacie się przy tym, co dzieje się między Wami – bez szukania winnego i bez konieczności udowadniania, kto ma rację.
Poniżej znajdziecie odpowiedzi na najczęstsze pytania: kiedy warto zgłosić się po pomoc, jak wyglądają spotkania, kiedy wspólna terapia nie jest wskazana i czego można spodziewać się podczas pracy nad relacją.
UMÓW SPOTKANIEKto korzysta z terapii dla par?
Do gabinetu przychodzą nie tylko pary stojące przed rozstaniem. Wspólna praca może służyć także zatrzymaniu trudności, zanim dystans stanie się jeszcze większy.
- chcecie lepiej się rozumieć i komunikować,
- powtarzają się te same konflikty i nie potraficie ich zakończyć,
- czujecie narastający dystans lub emocjonalne wycofanie,
- chcecie odbudować relację po zdradzie,
- zauważacie wpływ wzorców wyniesionych z rodzin pochodzenia,
- rozważacie rozstanie i chcecie spokojnie przyjrzeć się temu, co jeszcze można zrobić dla Waszej relacji.
Co może dać Wam wspólna rozmowa?
Gabinet ma być miejscem, w którym każde z Was może zostać usłyszane, a rozmowa przestaje być kolejną rundą konfliktu.
Komunikacja
Uczycie się mówić o swoich potrzebach i emocjach w sposób, który daje drugiej osobie szansę Was usłyszeć.
Zrozumienie
Przyglądacie się schematom, napięciom i reakcjom, które sprawiają, że ciągle wracacie do tych samych konfliktów.
Zmiana
Szukacie konkretnych sposobów na odbudowanie zaufania, współpracy i większego poczucia bliskości.
Kiedy terapia par nie jest wskazana?
Nie każda sytuacja jest odpowiednim momentem na rozpoczęcie wspólnej terapii. Czasem najpierw potrzebna jest inna, bardziej adekwatna forma pomocy.
Uzależnienia
Czasem w życiu pojawiają się trudności związane z uzależnieniem – od alkoholu, innych substancji psychoaktywnych, hazardu, gier komputerowych, pornografii, seksu czy mediów społecznościowych. Wówczas zalecana jest terapia indywidualna, która jest kluczowa dla odzyskania poczucia własnej tożsamości oraz niezbędna w budowaniu relacji. Terapię indywidualną zaleca się nie tylko osobom uzależnionym, ale również ich współuzależnionym partnerom/współmałżonkom.
Przemoc
W przypadku występowania przemocy rekomendowane jest zgłoszenie się do Ośrodka Interwencji Kryzysowej. Gdy poczucie bezpieczeństwa jest obniżone z powodu zachowania partnera lub partnerki, nie zaleca się przeprowadzania terapii par. Terapii par nie podejmuje się, gdy aktualnie prowadzona jest procedura „Niebieskiej Karty”.
Stan psychiczny wymagający leczenia
Kiedy jedno z partnerów zmaga się z chorobą psychiczną lub bardzo silnymi zaburzeniami emocjonalnymi, dobrym i bezpiecznym krokiem jest rozpoczęcie psychoterapii indywidualnej. Pozwala ona na lepsze zrozumienie siebie i zbudowanie podstaw, które w przyszłości mogą stać się fundamentem do pracy nad relacją.
Brak zgody jednej osoby na wspólną pracę
Zdarza się, że jedna osoba bardzo chce podjąć terapię par, a druga nie czuje się na to gotowa. W takiej sytuacji wspólna terapia zwykle nie przynosi efektów. Warto jednak, by osoba chętna do pracy nad sobą rozpoczęła terapię indywidualną. Czasem zmiana jednej strony staje się inspiracją i impulsem dla drugiej. Choć nie zawsze jest to pewne, często bywa pierwszym krokiem ku większej świadomości i zrozumieniu w relacji.
Trwająca relacja pozamałżeńska
Jeśli jedno z partnerów pozostaje w relacji pozamałżeńskiej lub oboje angażują się w inne związki i nie chcą z nich zrezygnować – terapia par nie może być wówczas prowadzona. W przypadku zdrady warunkiem rozpoczęcia wspólnej pracy jest zakończenie tej relacji i gotowość do odbudowy zaufania.
Podjęta decyzja o rozstaniu
Jeśli jedno lub oboje partnerów zdecydowali o rozstaniu – nawet jeśli sprawa nie trafiła jeszcze do sądu. W takiej sytuacji warto rozważyć mediacje rodzinne. Pomagają one w spokojnym, pełnym szacunku przejściu przez proces rozstania, z troską o dobro każdego z uczestników, a zwłaszcza dzieci.
Kiedy wspólna terapia może zostać wstrzymana?
- Terapia dla par i małżeństw może czasami ujawnić osobiste trudności jednego z partnerów, aktywując u niego długotrwały konflikt psychiczny. W takim przypadku zalecane jest zakończenie terapii par i zachęcenie takiej osoby do podjęcia indywidualnej psychoterapii.
- Zaleca się, aby terapię wstrzymać lub zakończyć, gdy po okresie początkowym, terapia zatrzymuje się w martwym punkcie. Partnerzy działają na siebie destrukcyjnie, nie wykazują motywacji do zmiany relacji, są zajęci sobą na tyle, że nie potrafią słuchać drugiej osoby. Skupiają się na omawianiu swoich osobistych problemów zamiast na wspólnych relacjach.
- Terapeuta może odmówić podjęcia dalszych spotkań, jeśli uzna, że jego kompetencje są w danym przypadku niewystarczające. W tej sytuacji wskaże odpowiednie placówki specjalistyczne i odpowiedniego specjalistę (np. psychoterapeutę, psychiatrę lub psychotraumatologa).
Jak wyglądają spotkania?
Pierwsze spotkania
Początek służy poznaniu Waszej historii, najważniejszych trudności oraz tego, czego każde z Was oczekuje od wspólnej pracy.
Przyglądamy się również temu, co mimo trudności nadal działa i może być zasobem Waszej relacji. Wspólnie ustalamy cele i sprawdzamy, czy terapia par jest odpowiednią formą pomocy.
Kolejne spotkania
To stopniowa praca nad obszarami, które są dla Was najważniejsze. Nie ma jednego identycznego scenariusza dla wszystkich par – każda relacja ma własną historię i własne potrzeby.
O co najczęściej kłócą się pary?
Za pozornie prostymi sporami często stoją znacznie głębsze potrzeby: bliskości, uznania, bezpieczeństwa i poczucia wpływu.
Seks i intymność
Trudności dotyczą nie tylko seksualności, ale również czułości, akceptacji, potrzeb, granic i poczucia bycia ważnym dla drugiej osoby.
Władza i decyzje
Konflikt może dotyczyć tego, kto podejmuje decyzje, kto ma większy wpływ i czy obie osoby czują się w relacji słyszane i traktowane poważnie.
Pieniądze
Finanse często wiążą się z bezpieczeństwem, niezależnością, zaufaniem oraz wzorcami wyniesionymi z rodzin pochodzenia.
Jak wygląda terapia par w praktyce?
Czas trwania całego procesu zależy od Waszej sytuacji, celów i gotowości do pracy również pomiędzy spotkaniami.
W jakim nurcie pracuję?
Głównym podejściem w mojej pracy jest Terapia Skoncentrowana na Rozwiązaniach (TSR) – skoncentrowana na zasobach, potrzebach, celach i możliwej zmianie.
Korzystam również z Racjonalnej Terapii Zachowania, perspektywy systemowej oraz wiedzy z zakresu psychologii, familiologii i pracy z parami.
Metody dobieram do konkretnej pary. Nie chodzi o dopasowywanie Was do sztywnego schematu, tylko o znalezienie sposobu pracy, który będzie pomocny właśnie dla Was.
Czy terapia par może pomóc?
Tak, terapia par jest skuteczna wtedy, gdy obie strony są gotowe zaangażować się w proces zmiany. Podczas spotkań partnerzy próbują zrozumieć, co stoi za powtarzającymi się konfliktami, uczą się rozmawiać bez ranienia i odbudowują poczucie bliskości. W terapii dla par nie chodzi o to, by wskazać „kto ma rację”, lecz o to, by nauczyć się rozumieć siebie nawzajem i odnaleźć wspólny język. Warto jednak zaznaczyć, że terapia par nie zawsze jest odpowiednim rozwiązaniem – zwłaszcza gdy w tle pojawiają się poważne zaburzenia, głęboka niedojrzałość psychiczna, uzależnienia lub przemoc. W takich przypadkach jej celem staje się przede wszystkim ochrona godności, bezpieczeństwa i emocjonalnego zdrowia wszystkich członków rodziny. Jednak dla większości par pozostaje skuteczną drogą do budowania zdrowszej, bardziej satysfakcjonującej i trwałej relacji. Co to oznacza? Że większość związków jest do „uratowania”.
Możecie zacząć od pierwszej konsultacji
Nie musicie wiedzieć, jak naprawić relację, zanim przyjdziecie na spotkanie. Wystarczy gotowość, żeby wspólnie przyjrzeć się temu, co dzieje się między Wami.